Dag 3. rustdag dus genieten! Onderweg naar Oman

Hoe kunnen ze het nu bedenken. Om half 10 ’s morgens hebben ze hier aan boord een redding oefening gepland en iedereen is verplicht om daar aan mee te doen! What the hell!! Dat betekent niet uitslapen voor ons. Ik schrik wakker van een enorm kabaal dat ineens uit de luidsprekers komt die overal hier in het schip hangen. Regelmatig klinkt daar de stem van onze vrouwelijke entertainment manager die ons op de hoogte brengt van de activiteiten die wij die dag op de boten kunnen doen. Ook horen we regelmatig de stem van onze kapitein “Doemienknopilos” of zo iets. Het is een griek in ieder geval die met een Duitse vrouw is getrouwd en als hij niet met de Aïdadiva op reis is, woon in het Tötenburgerwald.

Onze kapitein

Onze Griekse kapitein “Doemienknopilos”

Dit keer klonken de melding die uit de speakers kwamen toch wel even anders. De klanken die normaal zo ontspannend klinken hebben nu een dringend karakter. Ik waan me even in 1940-1945, tenminste voor zover ik me daar een voorstelling van kan geven. De mededeling in het Duits luidt als volgt (met een klank die mij doet denken aan de meneer met het snorretje en zijscheiding): Als u 7 korte tonen hoort en daarna een lange toon, dan dit is het noodsignaal. U moet dan zo spoedig mogelijk met u zwemvest om, naar de sectie op het schip gaan die aangegeven staat op uw zwemvest. Als wij constateren dat er personen missen, wordt het hele schip uitgekamd en zullen we de verstekelingen persoonlijk ophalen! Laat het niet zover komen!!!!!” Nou nou, een beetje genuanceerder kon dit toch ook wel worden gebracht. Wat een staaltje machtsvertoon. De kerel die dat omroept moet er wel een kick van krijgen.

Het is inmiddels al over de 30 graden en de gedachte om zo met 2700 personen op een kluitje met een reddingsvest om tegen elkaar aangedrukt in een afgesloten ruimte tegenelkaar te moeten doorbrengen, is niet erg aanlokkelijk. Maar ja, wat moet dat doet. Ook voor de diva’s wordt geen uitzondering gemaakt. (wel belachelijk, maar ach wij zijn mild in ons oordeel over deze actie)

Titanic

Oefening à la Titanic

Natuurlijk weten wij ook wel dat dit belangrijk is en dat dit serieus moet worden opgepakt en uitgevoerd. Je moet er toch niet aan denken om met “Titanic taferelen” hier te moeten eindigen als zich hier echt een noodgeval aandient. Leuk is het allerminst, maar we laten het maar over ons heen komen.

Om half 10 horen we 7 korte en 1 lange toon uit de speakers komen als teken van een “onheilspellende” gebeurtenis. Keurig (zoals het de Duitsers betaamd) ging iedereen zonder een onvertogen woord richting “hun” sectie. Eén mevrouw had het na een kwartier toch even te kwaad. Ik weet niet of het kwam omdat ze naast mij stond, of omdat haar fantasie de overhand had genomen en dat dacht dat ze zich werkelijk op de Titanic bevond. In ieder geval begonnen haar knieën te knikken en in slow motion zeilde ze langs mij heen richting de grond. Een leuke “oefening” voor het reddend personeel natuurlijk. Ze konden gelijk als hun “skills” even testen. Met een beetje water en een rolstoel was ze snel weer “op de kloeten”. Eind goed al goed.

Na de oefening die een half uur heeft geduurd in totaal, wilden we even gaan ontbijten. Wij waren in de veronderstelling dat we dit tot 11 uur konden doen. Daar kwamen we even op de koffie. Even een dekseltje op ons neusje. Wij waren niet de enige personen die trek hadden en we stonden dus ook met en groep van zo’n 30 personen voor de deur van het restaurant. Er kwamen steeds meer mensen richting restaurant, maar zelfs met de woorden “sesam open u” reageerde de deur van het reataurant niet. Hij was niet in beweging te krijgen en weigerde alle staten. We waren best wel een beetje gepikeerd! Wie bedenkt nu zoiets! Een oefening om half 10 tot 10 uur en om 10 uur alle restaurants sluiten. Commercieel gezien wel een goede actie van Aïda, maar niet erg klantvriendelijk. Ach we hebben dit maar over ons heen laten gaan. Dan is het maar niet anders.

Met een cappuccino en een café latte hebben we de tijd maar even doorgebracht op het zijdek op de 10e verdiepen van het schip op een heerlijk comfortabel bankje, waar we een leuk gesprek hebben gehad met een Duits stel die ook van de nood maar een deugt hadden gemaakt. Wat me wel opvalt is dat die Duitsers toch wel heel erg vriendelijk en netjes zijn. Daar kunnen we Nederlanders nog een hoop van leren. Iedereen praat met elkaar en groet elkaar.

Om 11 uur worden de ankers van ons schip weer omhoog getrokken en zijn we met een luide “tooooooeeeeeet toooooeeeeeet” van de scheepshoorn, vertrokken richting Oman. De verwachting is dat we daar morgenvroeg om 7 uur aankomen. We kunnen vandaag dus niet van boord en dat is ook even goed voor ons. Nu moeten we wel even gas terug nemen en dat doen we ook.

Om half 1 zijn we vertrokken richting één van de vele restaurants hier aan boord van de Aïdadiva. Als je verwacht dat je hier dan een broodje kunt eten met één of ander broodbeleg dan heb je het mis. De lunch bestaat veelal uit soep, warme gerechten en verse fruitsalades. Ook niets mis mee hoor. Het heeft ons heerlijk gesmaakt.

Tijdens de lunch zaten we op een heerlijk plekje op het achterdek van etage 10. Dit beviel ons zo goed dat we daar de rest van de middag maar hebben doorgebracht met “koffie und kuchen”.  Heerlijk relaxed, met een heerlijk briesje en een temperatuur van boven de 30 graden. Dit is echt genieten! Veel Nederlanders hebben we hier nog niet op het schip aangetroffen, maar in de loop van de middag werden we vergezeld door een stel uit Denekampen. Toch leuk om even met Nederlanders te praten.

We zijn blijven zitten tot de zon onder ging. Hiervan hebben we jullie even laten meegenieten door een foto hiervan te delen op Facebook.

Nadat we ons hadden opgefrist gingen we naar onze volgende “afspraak”. Linda had in Nederland blijkbaar al een licht roffeltje van honger in haar buik gehad, want ze had thuis alvast online een reservering gemaakt om te eten in het restaurant “Buffalo”. Dit bleek een schot in de roos. We hebben genoten van een heerlijke biefstuk en de 3 “bijlagen” die we zelf konden uitkiezen. Een flesje rosé maakte het geheel compleet en we kunnen terugkijken op een heerlijk diner in een sfeervolle omgeving! Wat wil een mens nog meer.

Na het eten hebben zijn we naar het Theatrium gegaan. Dat is het theater die je van dek 9, 10 en 11 kunt aanschouwen. Daar werd een korte show met de naam “Let me entertain you” gegevens door de zangers en zangeressen en dansers en danseressen die gecontracteerd zijn om ons te voorzien van het nodige entertainment. Ze hadden flink hun best gedaan en de show zag er goed uit. Leuke decors en leuke liedjes van Robbie Williams werden ten gehore gebracht door de zangers en zangeressen aan boord van dit schip. De één met wat betere zangkwaliteiten dan de andere, maar al met al een hele leuke show.

We hoorden nog wat geluiden ergens op het pooldeck dus…… maar even kijken! Daar was nog een party bij de pool! Het muziek dat  gedraaid werd kon niet tippen aan gisteren, maar de mensen deste meer! Een stel uit Duitsland (hij is ondernemer, zij geniet van het geld dat hij verdient denken we) die al 15 jaar cruises met Aïda, sprongen er toch wel boven uit. Het was hun “scheiss egal” wat een ander dacht over hun gedrag en daar konden wij wel mee leven. Volop genietend van het leven en respect voor elkaar en een ander. Hoewel……. Toen Fraulein ondernemer de Limbo probeerde te dansen was “ihre Mann” met mij aan het plaudern en het ontging hem volkomen dat zijn vrouw tijdens het limbo dansen met dronken met haar “batse” op de grond belandde! Ik voelde mij best wel ongemakkelijk en waarschuwde hem nog dat zijn vrouw kennis had gemaakt met de bodem van dek 12, maar het maakte geen indruk op hem. Tja… ik had mijn best gedaan!

De vrouw in kwestie was zelf zo beschonken dat het haar ook weinig kon schelen dat ze tijdens het limbo dansen voor een groot publiek op “haar plaat” was gegaan en dat konden wij dan ook wel weer waarderen. Ze genoot gewoon van elke minuut en deed wat zij op dat moment leuk vond. Ik ben ervan overtuigt dat ik heel goed de limbo kan dansen, (denk ik…. toen ik jong was…. misschien), maar perfectionistisch als ik ben, ga ik mij niet bewijzen voor een publiek met een borreltje op en naaldhaken van 12 centimeter! Ik doe iets goed of ik doe iets niet.

Bij Linda kan ik natuurlijk mezelf zijn en ik kon het ook niet laten om even te laten zien dat ik wel de limbo kan dansen! Ik waarschuwde haar gelijk dat het niet representatief was voor wat ik werkelijk zou kunnen, aangezien ik ook al een borreltje had gehad. We zijn niet ondersteboven van een krultang die niet werkt en ook niet van een nachtje geen slaap dus! We zijn hier niet om modeshows te lopen. Dat zou ook niet lukken, want we zouden net voor het einde van de catwalk even een slippertje maken en eindigen met de beentjes in de lucht. We houden de beentjes dan liever aan de grond. Af en toe raak ik even overmoedig en overschat ik mij zelfd lichtelijk (dus heel klein beetje maar XD). Ik wil het nog wel eens proberen….maar tja die finesse…. Op het “moment suprême” gaat het altijd net mis. Ik weet het ook wel, maar het weerhoudt me er toch niet van (ondanks die vele dekseltjes die ik al op mijn neus heb gehad) om me alsnog volkomen voor gek te zetten, omdat ik er weer eens van overtuigt ben dat ik “dat ene ding” ook wel heel goed zou kunnen!!!! Eerlijkheid gebied wel om te zeggen dat het mij ook helemaal niet kan boeien dat ik in plaats van “de show stelen” juist weer eens compleet voor gek sta. Niet voor een groot publiek hoor, maar voor diegene die mij wel kennen en snappen dat dit weer iets is dat op mijn “bucketlist” staat, weten ook dat dit de drang om het toch even uit te proberen niet kan bedwingen. Ik MOET het dus even doen! Ik zeg maar zo, gek is niet saai en waarom zouden we ons meer voordoen dan wij zijn. Ik ben gewoon hardleers, laten we het daar maar op houden. Af en toe moet je je kunnen  terug trekken naar een fantasiewereld, waarvan je weet dat wat je wilt gaan doen niet goed voor je zal aflopen en niet zo zal uitpakken zoals jij het voor ogen hebt, maar “Fuck it”! Het verhaaltje in mijn hoofd loopt goed af en dat de uitvoering in het echt  niet het resultaat heeft van mijn fantasietje in mijn hoofd, mag voor mij de pret niet drukken.

Ik heb mij even laten gaan en heb even laten zien aan Linda dat ik toch wel goed Duits kon, want ze vond dat mijn uitspraak wat overdreven was! Puhhhhh! Hoezo! Tja en daar trek ik me dan toch iets van aan hè!. Dus Linda moest toch nog even aanhoren dat ik toch echt wel goed Duits kon praten. Hoezo is mijn uitspraak overdreven!  (na het zien van het filmpje dat ze had gemaakt, kon ik haar alleen maar gelijk geven, maar who cares!) Ook wilde ik toch nog even die limbo dansen. Ik moet er  bij zeggen dat ik er nog steeds van overtuigt ben dat ik het heeeel goed kan als ik serieus een poging doe en het staat me ook helemaal niet aan dat Linda mij niet serieus neemt na het zien van mijn eerste poging. XD Ach ze is niet voor niets één van mij beste vriendinnen. Weer heeft ze gelijk (denk ik, hoewel ik niet echt serieus was in mijn poging hoor!). De foto zegt genoeg denk ik. De film zal ik jullie (en mijzelf) maar besparen!

limbo dansen

Op mijn plaat met de limbo

Het was laat toen ons hoofd onze kussen raakte en het zou wederom een korte nacht worden, want om half 9 stond de volgende trip al op de planning. Een rondtrip door Muscat, de hoofdstad van Oman. De wekker staat ingesteld om 7 uur dus voor nu trusten.

9 thoughts on “Dag 3. rustdag dus genieten! Onderweg naar Oman

  1. Wat weer een geweldig verhaal ,respect voor je dat je dat allemaal doet Hilona,ik lees het met plezier ,maar wat zal kippie gescholden hebben dat het restaurant dicht was hahaha,zei en geen voedsel in de morgen hahaha,maar zag later behoorlijke stukken toarte achter op het dek ,dus weer goed gekomen ,nou divas veel plezier en kijk uit naar het volgende verslag van jullie reis ,dikke kus xx

    • Hahaha maar Hilona zegt dat ik het goed heb kunnen onderdrukken, maar klopt we hebben een dikke toarte had!!!!! Maar hou je een beetje in ja…. Ook jij kan te ver gaan. Dikke smok van ons beide!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *